Geç Yirminci Yüzyıl Mimarlığı Bir Anlam Sorunu Modern mimarlığın öncüleri salt işlevsel kullanım ve kullanımını desteklenmesi için gerekli strüktürel araçlar tarafından belirlenen yeni bir üslup yaratmaya çalıştılar. Yeni mimarlıkl bizzat kendini açığa vurmaktan başka bir bildirimde bulunmayacaktı. Ancak bildirimsiz bir mimarlık oluşturduklarını düşünen teorisyenler aslında bir bildirimde bulunuyorlardı. Sonsuz bir araç-amaç döngüsüne yakalanmışlardı. Mimarlığın kendinde ve kendine özgü bir şey olduğunu kabul etmekte gönülsüz davranarak onun yalnızca yararlılık amacı için bir araç olduğunda ısrar ediyorlardı. Ama Filozof Hannah Arendt*in 1958*de gözlemlediği gibi *Anlam olarak tesis edilen yararlılık anlamasızlığa yol açar. Bütün bunlara karşın 1920*lerde mimarlığın yararlı bir araçtan daha fazla bir şey olduğuna, yani aslında, özsel olarak onun başka türlü ifade edilemeyen topluluk değerlerini iletmenin bir aracı olduğuna inanan mimarlar da vardı.