Erken Yirminci Yüzyıl Mimarlığı  Bilinçli insan yaşamının başlangıcından bu yana mimarlık insana yararlı barınak sağlaması yanı sıra, insanların kozmosla -evrenle, tanrılarla ve birbirleriyle- ilişkileri içinde kendilerini nasıl gördüklerinin fiziksel ifadesi olarak hizmet etmiştir. İnsanların tüm toplumsal ve dinsel doğalarına biçim vermiştir. Bu paleolitik yapım eyleminin, Malta*daki tapınakların, Yunan kutsal alanlarını ve onsekizinci ve ondokuzuncu yüzyıldaki deneycilik, yararcılık ve pozitivizm gibi dindışı felsefelerin doğuşuna dek ortaya çıkan her şeyin temeliydi. Sonra mimarlık yaşamsal kozmolojik anlamını yitirdi ve tarihsel gelenekleri ileten simgesel bir araç ve içinde işlevsel etkinliğinin sürdürüldüğü pratik bir kap oldu. Bu arada ondokuzuncu yüzyıl boyunca, Hegel ve Jakop Burckhardt gibi felsefeciler ve sanat tarihçileri tarihin içsel bir tinsel zorunluluğa uygun olarak evrildiği ve her tarihsel dönemin kendi emsalsiz zeitgeist*ı, çağın tini, tarafından şekillendirildiği fikrini geliştirdiler. Sanat tarihçisi Heinrich Wolfflin bu fikri mimarlığın yorumlanmasına genişleterek, 1888*deki yazısında, *mimarlık çağın yaşama ilişkin tutumunu ifade eder* saptamasını yaptı. Böylece ondokuzuncu yüzyılın sonunda zamanlarının karakterini ifade etme sırası mimarlardaydı, ancak bu karakterin ne olduğunu tanımlamak son derece zordu. Ayrıca sorunu daha da karmaşıklaştıran olgu yeni bir binyılın başlıyor olduğu gerçeğiydi; açıkça erken yirminci yüzyılın mimarlığı kendi eşsizliğini ifade etmek, elektrikli aydınlatma, radyo iletişimi, otomobil ve uçakları kutlamak zorundaydı. Doğan yüzyıl makine, hız ve hareket yüzyılı olacaktı ve  erken yirminci yüzyılın mimarlığı kesinlikle bu mekanikleşmeyi açığa vuracaktı. Voysey*in evlerinin işlevsel kullanıma dayanan ve sert, açık duvar yüzeyleriyle vurgulanan biçimsel açıklığı, 1920*lerde, Alman mimarlarının ve teorisyenlerinin ilgisini çekmeye başladı. Daha sonra, Nikalaus Pevsner tarafından Uluslar arası Modernizmin atası olarak selamlandığında Voysey hiçbir zaman yeni bir mimariyaratma niyetinde olmadığını, aksine eski mimariyi geliştirmek niyetin olduğunu söyleyerek şiddetle karşı çıktı. Ancak Voysey*in Kıta Avrupa sı üzerinde etkisi oldu ve İngiliz Sanatlar Ve Zanaatlar mimarisinin idealleri, özellikle de tasarım ve zanaatkarlıkta yetkinlik ilkesi erken yirminci yüzyılın mimarlığı  ilk yıllarına Hermann Muthesius gibi yazarlar tarafından Almanya ve Avusturya*ya taşındı. Muthesius daha sonra bu idealleri geliştirmek için Almanya*da Deutscher Werkbund*un kurulmasına yardım etti.  Makinenin yeni bir mimari esinlemesi ilk kez Berlin*de, yüzyıl dönümünde siyasal ve endüstriyel bir güç olarak potansiyellerini geliştirmek isteyen Almanya*da görüldü. Yükselen Alman İmparatorluğunda sanayiciliğin hedeflerini ifade edecek yeni bir mimari yaratımı erken yirminci yüzyılın mimarlığı Alman sanayi liderleri destekledi. Bu yeni mimarinin yaratıcısı Peter Behrens*di.