Barok ve Rokoko Mimarlığı Onbeşinci ve onaltıncı yüzyıl Rönesans mimarları, antik Roma*nın Klasik mimarisinden kavramlaştırdıkları ilkelere dayanan yeni ussal formlar yaratmaya çalıştılar. Hatta Gotik geçmişten kesin kopuşlarını betimlemek için bir terim bile icat ederek kendi yapıtlarının bir rönesansı, yani yeniden doğuşu işaret ettiğini öne sürdüler, Ancak aynı Klasik mimariyi geliştirmeyi sürdüren onsekizinci yüzyıl mimarları onu Alberti ve Brunelleschi*nin anlayışından çok farklı bir şeye dönüştürdüler. Bu mimarların, yarattıkları değişimin olağan dışı doğasının farkında oldukları söylenemez. Bu nedenle olsa gerek, hiç biri, yapıtlarının onbeşinci yüzyıl yapıtlarıyla karşıtlığını ifade edecek evrensel bir terim bulmaya yeltenmedi. Ancak yeni kazandıkları sanatsal buluş yapma ayrıcalıklarını kullanıp, yeni formlar bulma arayışlarını sürdürürken, Rönesans olmayan her şey olan bir mimari yarattılar. Barok mimari nin doğası, bu ilkelere göre yapılan son yapılardan biri olan ve 1742-1772 yılları arasında Johann Balthasar Neumann tarafından inşa edilen Almanya, Franconia*daki Vierzehnheilegen Kilisesi*nde (Ondört Aziz Hac Kilisesi) çok açık bir şekilde örneklenir. Rönesans mimarisi görsel açıdan yalın olduğu izlenimini uyandırırken Barok mimari kasıtlı olarak karmaşıktı. Açıklığın yerine muğlaklık; öğelerinin ve bütünsel etkinin tekbiçimliliğinin yerine çalışılmış bir çeşitlilik; düzenliliğin yerini ise karşıtlık almıştı. Yüzey üzerine vurgu yapan düzlemsel formların yerine artık plastikliğe ve mekansal derinliğe vurgu yapan formlar kullanılıyordu. Rönesans mimarisi kolayca algılanabilen formlar üzerine vurgu yaparken yeni mimari mistik duygunun yansıtılmasını öne çıkarıyordu, böylece bir zamanlar anlıksal kavrayışa ve beyinsel doyuma odaklanan ilgi artık çoşkusal etki yaratımına yöneliyordu. Aynı Gotik mimarinin adını Rönesans yazarlarının bu dönemin yapıtlarını aşağılamak amacıyla bulduğu bir terimden alması gibi baroque terimi de onsekizinci yüzyıl ortası Fransız eleştirmenlerinin onyedinci ve erken onsekizinci yüzyıl mimarisini aşağılamak amacıyla kullandıkları bir terimdi. Onlara göre, tıpkı garip şekilli incilerin tam yuvarlak olma normundan sapışı gibi onyedinci yüzyıl Roma*sının sarmal sütunlu, kıvrık saçaklıklı eğmeçli bezemelerden oluşan mimarisi de uygun mimarlıktan bir sapmaydı; bu nedenle bu mimariyi şekilsiz inciler için kullanılan aşağılayıcı bir Portekizce terimle nitelediler: barocco, *barok*. Ancak daha sonra Heinrich Wölfflin gibi geç ondokuzuncu yüzyıl sanat tarihçileri barok terimine gittikçe daha olumlu bir anlam yüklediler ve terimi incelikle işlenmiş, süslü ve yalın formlardan karmaşık formlara doğru gelişen tüm sanat biçimlerini betimlemek için kullandılar