Rönesans ve Maniyerist Mimari Gotik mimari her yapı için ayrı ayrı planlanan kısımların bir araya getirmesiydi. Her duruma uyarlanabilen bir mimarlıktı, ama evrensel normlarla belirlenen bir mimarlık değildi. Kuzey Avrupa kökenli Gotik mimari, onbeşinci yüzyıl İtalyanlarına göre, antik Yunan ve Roma sanatının görkemiyle kendi çağları arasında yer alan, uygarlıktan yoksun bir *karanlık çağ* ın ürünüydü. Öyleyse kentsel (ve uygar) kültürden cesaret alan yeni mimari (Rönesans ve Maniyerist Mimari) dönemin hedefi açıktı; Antik çağın entelektüel ve sanatsal başarımlarını kavramak ve bunları aşmak. İtalyanlar ve özellikle de Floransalılar tarihi yeni bir gözle değerlendirmeye başladılar. İnsan tarihini tanrısal olarak takdir edilmiş bir süreklilik yerine büyük insan başarılarıyla belirlenen ardışık dönemler olarak algılanabilir. Daha da önemlisi, antik dönemin başarılarıyla yarışabilmeleri için geniş olanaklar sunan yeni bir çağın eşiğinde olduklarını hissediyorlardı. Entelektüel kapasitelerine güveniyorlar ve kilisenin geleneklerine dayanmayan, ancak evrenin tanrısal düzeni içinde algıladıkları matematiksel kesinliği ve ussallığı ifade eden yeni  mimari (Rönesans ve Maniyerist Mimari) anlayışı kurmak istiyorlardı. Bu yeni mimari (Rönesans ve Maniyerist Mimari) nin göğü işaret etmesine gerek yoktu; o daha çok, Roma mimarlığı gibi, maddi, yere sıkıca bağlı yataylığı vurguladı. Görsel açıdan açık ve ussal olarak düzenlenmiş bu yeni mimari(Rönesans ve Maniyerist Mimari) , ilk önce Floransa*da Filippo Brunelleschi*nin Ospedale delgi Innocenti*sinde (Kimsesizler Hastanesi) görüldü. Hafif ve zarif bu yapı Roma kaynaklarına dayanıyor, parçalarının düzenlenişi açık bir orantı sistemi tarafından yönetiliyordu. Burada mimarinin kaynağı bizzat insan anlığının ilkeleriydi; yapı, insanlara dinsel dogmayı anlatmak için değil, kimsesiz çocukların insani gereksinimlerini karşılamak için yapılmıştı. İnsan potansiyellerine ve tarihine dair bu yeni mimari (Rönesans ve Maniyerist Mimari) anlayışla birlikte sanatçı, hümanist bir düşünür olarak algılandı -sadece bir sanatça ya da bir zanaatkar değil boya ve taşla uğraşan bir filozof. Bu nedenle çağdaş sanatçıların amaçlarının ve başarılarının kaydedilmesi son derece önem kazandı; bu ressam Giorgio Vasari*nin üstlendiği bir ödevdi. 1550*de öndördüncü yüzyıl ressamı Giotto hakkında yazarken Vasari, Giotto *nun eserinin Klasik dönemin form ve insan anlayışının sağlamlığının bir rinascinta*sına, *yeniden doğuşuna* işaret ettiğini söyledi. Bu İtalyanca terim Fransızcaya çevrilerek renaissance(rönesans) oldu.